بازگشت به نقطه صفر

هفته گذشته در کنفرانسی مطبوعاتی در برلین که به همت یک سازمان حقوق بشری آلمانی به نام IGFM و در آستانه روز جهانی حقوق بشر برگزار شده بود شرکت کردم. همه حرف من در این کنفرانس با رسانه های آلمانی ابراز این نگرانی بود که چگونه بالاگرفتن بحث «جنگ یا تحریم» ایران بر سر برنامه هسته ای، موضوع نقض حقوق بشر را در عرصه بین المللی محو و محو و محو می کند. وضعیتی که متاسفانه گرفتار آنیم و به نظر می رسد عرصه سیاست جهانی روز به روز بیشتر از سیاست مردم فاصله می گیرد و تبدیل به منازعه میان قدرتهای سیاسی و سیاستمداران می شود که یکسوی آن جمهوری اسلامی است و سوی دیگر آمریکا، اسراییل و در پی آنها، کشورهای اتحادیه اروپا هستند. در این سخنرانی، تصویب قریب الوقوع لایحه مجازات اسلامی و بازتولید دوباره تمامی قوانینی که سالیان سال است به آن اعتراض می کنیم، از سنگسار گرفته تا قطع دست و پا و کور کردن چشم، از نصف بودن ارزش جان زن و یک چهارم بودن ارزش جان زن غیر مسلمان گرفته تا در نظر گرفتن 9 سالگی به عنوان سن مسئولیت کیفری دختران و…را به عنوان یک مثال مطرح کردم. مثالی که روشن می کند چگونه در گرد و غبار حاصله از بالا گرفتن بحث حمله نظامی و یا شدید شدن تحریمها، جمهوری اسلامی از فرصت غفلت جامعه جهانی نه فقط برای نفس گیری که برای نهادینه کردن هرچه بیشتر نقض حقوق بشر استفاده می کند.

متن کوتاه شده سخنرانی با اضافاتی چند در نشریه هافینگتون پست منتشر شده است:

http://www.huffingtonpost.com/shadi-sadr/iran-human-rights_b_1140852.html

گزارش کوتاه و چند عکس از کنفرانس مطبوعاتی در وب سایت سازمان برگزار کننده:

http://www.igfm.de/IGFM-Pressekonferenz-Religionsfreiheit-und-Frauenrechte-im-Ira.3018.0.html