ناباورانه…

30 درصد از کودکان یک تا پنج سال در معرض آزارهای جسمی هستند، و بیش از ۵۰ درصد والدین ایرانی تنبیه بدنی کودکان را حق خود می‌دانند و 40 درصد والدین اقدام به تنبیه بدنی کودک خود کرده اند

آن وقت هی نشسته ایم و می گوییم ایرانی ال است، ایرانی بل است. این 50 درصد را که دیگر نمی توانیم بگوییم از لبنان وارد کرده اند!

خشونت در ماست، جزیی از ماست، خشونت ماییم که یا جزو آن 50 درصدیم، یا آن 50 درصد را می بینیم و سکوت می کنیم. خشونت فقط باتوم نیروی انتظامی نیست، اعدام زندانیان سیاسی نیست، سنگسار زنان نیست، خشونت فقط دولتی نیست. واقعیات زندگی روزمره و واقعیت جامعه ایرانی را تا نبینیم، حتی آرزوی دموکراسی و حقوق بشر بیهوده است

  1. #1 توسط امید در ژوئیه 1, 2010 - 10:01 ب.ظ.

    آفرین
    بخشی از مردم ما همین شکلی هستند.. مطلب شما غلط نیست، حقیقتی در خود دارد. اما نوشته شما بسیار زود تمام شده است. این مطلب باید ادامه داشته باشد و از این مقدمه ها (که بخشی از مردم ما عقب مانده هستند، و احتیاج به آگاه کردن آنها داریم، و این که حکومت فعلی هم از آسمان نیامده و فقط کمی از متوسط مردم متحجرتر است) باید این نتیجه را بگیریم که «هدف ما باید در درجه اول جنگ با جهل مردممان باشد، و این جنگ مقدم بر جنگ با حکومت جاهل و جائر است.»
    اما متاسفانه شما از یک حرف درست، نتیجه ای که گرفته اید تنها نا امیدی است، فرموده اید «حتی آرزوی دموکراسی و حقوق بشر بیهوده است»
    دوست عزیز! شما که کمی تریبون در اختیار دارید، به جای آنکه کودکانه ناامید شوید و تازه این ناامیدی را با همین تریبون کوچک به جامعه پمپاژ کنید، سعی کنید که یک راهکار بدهید. مثلا می شود نتیجه گرفت که «تا جامعه ما به طور نسبی اصلاح نشود، تلاش برای اصلاح حکومت ثمربخش نخواهد بود و حتی می تواند نتایج معکوس به دنبال داشته باشد»
    نه این که بیایید و تزریق ناامیدی کنید. شما از این آمار، یک نتیجه ساده گرفته اید.. این کار را کسی که سواد بالایی هم ندارد می تواند انجام دهد، وظیفه روشنفکر این است که پیشرو باشد و به جامعه راهکار دهد، نه اینکه آیه یاس بخواند!
    این ها را می گویم، گرچه امید چندانی ندارم که بشنوید. شما ممکن است فکر کنید که تنها کسی هستید که فهمیده اید مردهای ما تفکر مردسالارانه دارند. و همواره این موضوع را طوری بیان می کنید که انگار شخصا آن را کشف کرده اید.. اما دوست عزیز! بیایید با هم به دنبال حل مشکلات باشیم نه اینکه یکدیگر را مایوس کنیم.. اگر راهکاری نداریم، حداقل گریه راه نیندازیم و نگوییم تلاش بیهوده است.. شاید کسی راهی داشته باشد. بذر ناامیدی نباشیم، اگر کسی ایده ای دارد، حمایتش کنیم..

    شادی صدر عزیز!

    این قدر به تاریکی لعنت نفرست
    به جای آن
    فقط
    یک شمع روشن کن!

    موفق باشید…

  2. #2 توسط خلیل در ژوئیه 7, 2010 - 8:13 ق.ظ.

    سلام، در اصل موضوع حرفی نیست، اما بد نیست منبع خبر را هم بنویسید. با سپاس

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: